انتخاب خواهند كرد . اما كودكان ، آنها كه سنشان كمتر از چهار سال است حق دارند كه اگر خود بخواهند ( كذا ) و پدر و مادرشان راضى باشند بمانند ، و اگر زير شش سال باشند در صورتى كه پدر از مسيحيان قديمى باشد ( يعنى غير از عربهاى مسيحى شده ) اجازه دارند كه بمانند و اگر مادر مسيحى اصيل غير عرب و پدر موريسكى باشد مىتواند به مهاجرت نرود . در چنين موردى فرزندان مىتوانند با مادر خود باشند . همچنين موريسكيهايى كه دو سال در بين مسيحيان اصيل زيسته‌اند و به اين جماعت نياميخته‌اند و كشيش آنها را تزكيه كرده باشد نيز حق ماندن دارند . آنگاه به كسانى كه فراريان را مخفى كنند يا حمايت نمايند به سختى هشدار داده شده بود كه مرتكبين به مدت شش سال به اعمال شاقه محكوم مىشوند . همچنين به سربازان مسيحى اصيل هشدار شده بود كه به موريسكيها اهانت نكنند نه در گفتار و نه در عمل و مرتكبين ، به مجازات تهديد شده بودند . سرانجام به ده تن از موريسكيها اجازه داده مىشد كه پس از هر انتقال بازگردند تا به ديگر برادران خود اطمينان دهند كه چگونه به خوبى و خوشى آنان را از دريا گذرانيده به مغرب برده‌اند . قرار اخراج موريسكيها چون صاعقه منفجر شد و وحشت بر دلها چيره گرديد . عصر انقلابها و مقاومتها سپرى شده بود و ديگر نه قوتى در تن داشتند و نه توشه و ساز و برگى در خانه . قواى اسپانيايى در همه جا براى اجراى دستور آمده شده بودند . زعما و فقهاى موريسكيها در بلنسيه گرد آمدند و پس از گفتگوهايى به اين نتيجه رسيدند كه ديگر اميدى به مقاومت نيست و چاره‌اى جز اطاعت ندارند و مقرر شد كه راه سفر بىسرانجام در پيش گيرند و حتى يك تن از آنان باقى نماند . حتى آن شش درصد هم كه دولت مقرر كرده از ماندن سر برتابند و هركس كه بماند مرتد تلقى خواهد شد . با اين همه باز هم در برخى جاها مقاومتهايى شد ، بخصوص در مناطق كوهستانى . حتى دست به كشتار و تاراج زدند . ولى اين چراغ آخرين قطرات روغن را مىسوزاند . اين جنبشها به زودى خاموش گرديد و بسيارى نيز در اين راه جان باختند . بسيارى از باشندگان ( مدجنّون ) از اين قرار اخراج شكايت كردند و گفتند كه ما خود